Als iemand vraagt hoe het met je gaat,
zeg je: goed.
Of: druk, maar oké.
Of: het gaat wel.
Je meent dat ook.
Tot je ’s avonds neerploft
en je lichaam nog steeds niet ontspant.
Tot je merkt dat je sneller reageert dan je wil.
Of dat je nergens echt zin in hebt.
Soms is “het gaat” geen leugen.
Het is gewoon wat je gewend bent.
Je bent gewend om door te doen.
Om niet te zeuren.
Om jezelf samen te houden.
Maar je lichaam werkt anders dan je woorden.
Het registreert belasting.
Slaaptekort.
Emotionele druk.
Onuitgesproken spanning.
En als dat te lang duurt,
blijft het waakzaam.
Ook als jij zegt dat alles oké is.
Sterk zijn is geen probleem.
Niet luisteren naar je signalen wél.
Misschien gaat het.
Maar misschien kost het je meer dan je wil toegeven.
En dat is geen falen.
Dat is een uitnodiging.
👉 Werk je liever individueel?
Lees hier meer over begeleiding in Herent.
Reactie plaatsen
Reacties