Wanneer je jarenlang met een schild leeft, merk je dat vaak niet meer.
Het is gewoon wie je bent geworden.
Je houdt jezelf samen.
Je past je aan.
Je voelt snel aan wat er verwacht wordt.
Dat heeft je geholpen.
Misschien was het ooit nodig
om sterk te zijn.
Om stil te blijven.
Om geen last te zijn.
Om controle te houden.
Je brein kiest altijd voor veiligheid.
Zelfs als dat betekent dat je minder voelt.
Maar wat beschermt, sluit ook af.
Niet alleen voor pijn.
Ook voor plezier.
Voor spontaniteit.
Voor echte verbinding.
Dan leef je wel.
Maar niet helemaal.
Je doet wat moet.
Maar ergens voel je leegte.
Of vermoeidheid die niet alleen fysiek is.
Dat is geen fout in jou.
Het is een oude strategie die nog actief is.
Op het moment dat je dat begint te zien,
verandert er iets.
Niet omdat je het meteen anders moet doen.
Maar omdat je merkt: dit is bescherming.
En bescherming mag verzachten.
Niet door jezelf te forceren om “meer open” te zijn.
Wel door je lichaam stap voor stap te laten ervaren
dat het niet meer hetzelfde gevaar loopt als vroeger.
Zachtheid in plaats van controle.
Adem in plaats van spanning.
Laag voor laag kan dat schild dunner worden.
En wat dan vrijkomt,
is niet iets nieuws.
Het is wat er altijd al was.
👉 Werk je liever individueel?
Lees hier meer over begeleiding in Herent.
Reactie plaatsen
Reacties