Er was een periode waarin ik alles probeerde op te lossen vanuit mijn hoofd.
Als ik het maar kon analyseren.
Verklaren.
Begrijpen.
Dan zou ik mezelf wel kunnen resetten.
Inzicht voelde als controle.
Maar hoe meer ik begreep,
hoe minder mijn lichaam volgde.
Mijn hoofd wilde veranderen.
Mijn lichaam bleef gespannen.
Ik merkte het aan een stijve nek.
Aan brainfog.
Aan vermoeidheid die niet weg ging.
Mijn hoofd zei vooruit,
maar ik zat vast in mezelf.
Wat ik toen nog niet wist,
is dat verandering niet alleen mentaal gebeurt.
Je brein kan besluiten dat iets veilig is.
Maar je lichaam heeft daar tijd voor nodig.
Zeker als het jarenlang heeft geleerd
om alert te blijven.
Je lichaam is geen machine die je kan updaten.
Het is een levend geheugen.
Alles wat je meemaakt,
wat je inslikt,
wat je onderdrukt,
laat sporen na.
Niet alleen als herinnering in je hoofd,
maar als spanning in je spieren,
als patroon in je adem,
als reflex in je zenuwstelsel.
Daarom voelt het soms alsof je twee snelheden hebt:
Een hoofd dat wil gaan.
En een lichaam dat nog beschermt.
Duurzame verandering ontstaat pas
wanneer die twee weer gaan samenwerken.
Niet door je lichaam te forceren.
Maar door het mee te nemen.
Door het veiligheid te laten ervaren.
Door het tijd te geven.
Dan hoeft verandering geen strijd te zijn.
Dan kan ze landen.
Als je merkt dat je veel begrijpt
maar toch vast blijft zitten in je lijf,
ben je welkom.
👉 Werk je liever individueel?
Lees hier meer over begeleiding in Herent.
Reactie plaatsen
Reacties