MOET JUST NIKS

Je hoeft niet harder te proberen.

Integendeel.

Vaak wringt het net daar.

We denken dat herstel vraagt om meer te doen.

Meer moeite.

Meer discipline.

Meer ons best.

We zijn daar bijzonder creatief in.

Zelfs rust maken we tot een project.

Eerst zijn we moe.

Daarna gaan we onderzoeken hoe we minder moe kunnen zijn.

We lezen een boek over rust.

Luisteren een podcast over vertragen.

Maken een planning om meer ruimte in onze agenda te krijgen.

En voor we het weten zijn we druk bezig met ontspannen.

Het is ergens ook een talent.

Zelfs rust wordt iets wat moet.

Ik moet wandelen.

Ik moet ontspannen.

Ik moet vandaag echt eens rust nemen.

Voel eens hoe vreemd dat eigenlijk klinkt.

Wanneer zelfs rust een opdracht wordt, we ​blijven doorgaan.

Alleen in een ander jasje.

​M​oet just niks!

Echt niets.

Wat slenteren.

Wat tekenen.

Wat schrijven.

Rustig wandelen.

Niet omdat het goed voor je is.

Niet omdat iemand het zegt.

Niet omdat het op je lijst staat.

Gewoon omdat je er zin in hebt.

Omdat het plezier geeft.

Omdat het licht voelt.

Misschien hoef je vandaag niet te wandelen voor je gezondheid.

Misschien mag je gewoon wandelen omdat de zon schijnt.

Revolutionair concept, ik weet het.

Misschien hoef je niet te schrijven om je gedachten te verwerken.

Of te tekenen voor je zenuwstelsel.

Misschien mag je iets doen omdat je het graag doet.

Puur dat.

Zoals vroeger.

Toen een wandeling nog een wandeling was.

En niet stap één van een herstelprotocol.

Misschien begint herstel soms daar.

Niet bij wat je nog moet doen.

Maar bij wat eindelijk weer mag.

"Ik moet nog."

Drie woorden.

Voel eens wat ze doen.

En vergelijk dat eens met:

"Vandaag mag ik."

Alleen dat verschil voelt voor mij al als een dik deken van rust.