Soms breekt het leven je, en weet je niet hoe je de stukken weer bij elkaar krijgt. Vandaag wil ik een persoonlijk verhaal met je delen. Een verhaal over hoe ik zelf brak, hoe ik weer opstond, en hoe lichaamswerk mij hielp om vooruit te komen.

Ken je dat gevoel dat je altijd maar doorgaat, zonder echt stil te staan? Je dag begint met een to-do-lijst in je hoofd, en voor je het weet, is het avond en voel je je uitgeput. Toch lijkt het alsof je niet genoeg hebt gedaan. We leven in een wereld waarin productiviteit vaak wordt gezien als de norm. Maar wat als ik je vertel dat juist rust de sleutel is tot meer helderheid, balans en zelfs inspiratie?

Ken je dat gevoel dat je lichaam moe is, maar je hoofd blijft zeggen: "Nog even doorzetten"? Of dat je een knoop in je maag voelt, maar je denkt: "Ach, dat gaat wel over"? Het zijn signalen van je lichaam die je niet mag negeren. In deze blog ontdek je hoe je die signalen herkent, waarom luisteren naar je lichaam zo belangrijk is, en hoe je eenvoudig kunt beginnen.

Ik geloof rotsvast dat we verbetering en/of genezing van heel wat chronische aandoeningen zelf kunnen sturen. De reguliere geneeskunde werkt meestal vanuit het geven van een medicijn maar ik geloof daar steeds minder in. 

Mijn busje (Molly) is goed geladen met kledij voor zowel de warme dagen als de koude nachten. Voldoende voeding om toch gezond de komende dagen door te komen. Wat wil dat in mijn geval zeggen (ik eet geen vlees), vooral eieren, vis in blik, best wat bananen, avocado's, appels en mandarijnen, verse groenten en helaas ook wel groenten in blik. Een watervoorraad en hondenbrokken ook natuurlijk!

Het moeilijkste jaar ooit.

Hoe is het nu Annemie...

Ik wandel graag, dat is geen nieuwtje, alleen is het momenteel op een iets ander tempo en zijn de toertjes net ietsjes minder lang, maar laat dat nu net mijn heling zijn.

Van dag 1 in mijn burn-out heb ik de giga grote wil om weer beter te worden. Niet gek als je beseft dat ik al enkele maanden helemaal leeg ben en bitter weinig energie heb om uit m'n zetel te komen en iets te gaan doen. Maar zelfs toen ik mijn diepste punt bereikt had, wist ik, dit gaat alleen maar beter worden!

Het is inmiddels 6 maanden geleden dat ik de diagnose van een burn-out kreeg. Het blijft echt een rollercoaster, hoewel het ook weer anders is dan in de begin dagen. 

Het is gek, reeds 2 maanden thuis en ik kan niet zeggen dat ik me in herstelfase voel, laat staan dat ik over een maand terug in starten en werkfase zou moeten zitten. Althans dat is wat het huidige doktersattest me zegt. We zien wel, we moeten vooral leven in het nu, toch?

Pats.Daar ligt het verdict: burn-out.