Wanneer we het over een burn-out hebben, denken we vaak als eerste aan ons werk.
Aan lange werkdagen.
Aan deadlines.
Aan een te volle agenda.
Maar steeds vaker vraag ik me af of de grootste vermoeidheid daar wel zit.
Voor veel vrouwen is hun werk zelfs het meest overzichtelijke deel van de dag.
Daar zijn de verwachtingen meestal duidelijk.
Er is een begin.
Er is een einde.
Maar eenmaal thuis begint vaak een tweede werkdag.
Niet met vergaderingen.
Wel met een onzichtbare mentale to-do lijst.
De onzichtbare mentale belasting
Ze is er altijd.
De tandartsafspraak die nog gemaakt moet worden.
De koelkast die stilaan leeg raakt.
Het verjaardagscadeau dat niet vergeten mag worden.
De sportkampen die maanden op voorhand geboekt moeten worden.
De sfeer in huis.
Weten wie wat nodig heeft.
Onthouden wie nog ergens aan herinnerd moet worden.
Het constante onthouden.
Het eindeloze vooruitdenken.
Het ongevraagd regelen van honderd kleine dingen.
Misschien is dat wel de echte mentale belasting waar zoveel vrouwen dagelijks mee leven.
Niet omdat één van die taken op zich zo zwaar is.
Maar omdat ze nooit helemaal verdwijnen.
Je werkdag eindigt misschien om vijf uur.
Maar de manager in je hoofd klokt nooit uit.
Waarom een overprikkeld hoofd niet vanzelf tot rust komt
Wanneer die mentale to-do lijst blijft draaien, proberen we het vaak op dezelfde manier op te lossen.
Nog beter plannen.
Nog efficiënter organiseren.
Nog harder ons best doen.
Nog even volhouden.
Maar een overprikkeld hoofd kun je niet tot rust denken.
En ergens onderweg gebeurt er iets.
We organiseren ons leven tot in de puntjes, maar vergeten het ondertussen nog te bewonen.
Ons hoofd blijft vergelijken, controleren en vooruitdenken.
Ons lichaam probeert ons al veel langer iets anders te vertellen.
Niet luid.
Wel eerlijk.
Vermoeidheid.
Onrust.
Spanning.
Een gevoel dat je nooit écht klaar bent.
Rust is geen beloning
We houden onszelf vaak voor dat rust later komt.
Na dit project.
Na de vakantie.
Wanneer de kinderen groter zijn.
Wanneer het eindelijk wat rustiger wordt.
Maar de wereld stopt niet vanzelf met draaien.
Er komt zelden een dag waarop de to-do lijst echt leeg is.
Rust is geen beloning die je moet verdienen.
Rust is een basisbehoefte.
En misschien begint herstel niet met nóg beter leren organiseren.
Maar met durven vertragen.
Eén gedachte om mee te nemen
Misschien ben je niet alleen moe van wat je allemaal doet.
Misschien ben je vooral moe van alles wat je voortdurend probeert te onthouden, te dragen en te regelen.
En misschien hoef je dat niet allemaal alleen te blijven doen.
Misschien wil je hier nog even verder lezen
Reactie plaatsen
Reacties