Ahaaa, zit dat zoooo!
Pipi voor de deur
Vorige keer had mijn blaas een afspraak om 03.07 uur. ๐
Deze keer heeft ze een ander talent. Ze weet exact wanneer ik mijn straat indraai.
De hele dag niks. Sessies gegeven, boodschappen gedaan, in de file gestaan, nog snel langs de apotheek. Mijn blaas? Muisstil. Een voorbeeldige collega.
En dan zie ik mijn voordeur.
Alarm. Code rood. NU.
Ik zoek mijn sleutels in een handtas die plots tien keer zo diep lijkt. De hond blaft achter de deur van blijdschap. Ik sta op de dorpel te dansen een dansje dat in geen enkele les zit. ๐
Ken je dat? Goed. Dan zijn we al met twee.
Het blijkt zelfs een naam te hebben: het sleutel-in-de-deur-effect. In het Engels heet het latchkey urgency, wat toch al een stuk deftiger klinkt dan "dansen op de dorpel".
Wat is hier aan de hand?
Je blaas vult zich de hele dag gewoon. Ze doet niks raars. Maar zolang jij bezig bent, onderweg bent, aan staat, duwt je brein dat signaal naar achteren. Geen tijd voor, straks.
En dan herkent je lijf de straat. De voordeur. Het geluid van je sleutels.
Hier is het veilig. Hier mag het.
En meteen gaat de deur open voor alles wat je brein de hele dag netjes heeft tegengehouden.
Plassen gebeurt in de rust-stand van je zenuwstelsel, niet in de aan-stand. Je lijf laat pas los als het voelt dat het mag. Thuiskomen is dat moment.
In dit filmpje zie je wat die aan-stand eigenlijk is:
Ahaaa
Eigenlijk is het best ontroerend. Mijn lijf weet nog waar het veilig is. Het wacht braaf tot het thuis is om te zeggen: zo, en nu ik. ๐
Maar terwijl ik daar sta te dansen, denk ik ook:
Als mijn lijf pas aan de voordeur durft te voelen wat het al uren nodig had, hoe lang stond ik dan eigenlijk al aan vandaag?
Want het gaat niet alleen over je blaas. Kijk maar wat er nog loskomt als je thuiskomt. De schouders zakken. Er ontsnapt een zucht. Plots voel je hoe moe je bent. Of je krijgt honger als een wolf.
Dat is allemaal hetzelfde signaal: hier mag ik loslaten.
Probeer eens: speel detective ๐
Je hoeft niks te veranderen. Alleen opmerken.
Wanneer begint die aandrang precies? In je straat? Bij de voordeur? Op het moment dat de sleutel in het slot gaat?
En wat komt er nog los? Je schouders, je kaak, je adem?
Hoe vroeger op de dag je zo'n klein "hier mag het" kan voelen, hoe minder je lijf alles moet opsparen tot aan de dorpel.
Wil je weten of jij ook vaker aanstaat dan je denkt? Luister dan eens naar mijn gratis audio "Ben je moe, of sta je aan?" En deel gerust je eigen dorpeldansje in de groep. Ik ben benieuwd hoe het bij jou gaat. ๐
Moet je heel vaak, of verlies je ook urine? Dan is een gesprek met je huisarts of een bekkenbodemkinesist zeker de moeite.
Liefs, Annemie
Reactie plaatsen
Reacties