Wanneer we het over een burn-out hebben, denken we vaak als eerste aan ons werk.
Aan lange werkdagen.
Aan deadlines.
Aan een te volle agenda.
Maar steeds vaker vraag ik me af van de grootste vermoeidheid daar wel zit.
Voor veel vrouwen is hun werk zelfs het meest overzichtelijke deel van de dag.
Daar zijn de verwachtingen meestal duidelijk.
Er is een begin.
Er is een einde.
Maar keer thuis begint vaak een tweede maaltijd.
Niet ontmoet.
Wel met een onzichtbare mentale to-do-lijst.
De onzichtbare mentale belasting
Ze is er altijd.
De tandartsafspraak die nog gemaakt moet worden.
De koelkast die stilaan leeg is.
Het verjaardagscadeau dat niet vergeten mag worden.
De sportkampen die maanden op voorhand geboekt moeten worden.
De sfeer in huis.
W eten w ie wat nodig heeft.
Onthouden wie nog ergens aan herinnerd moet worden .
Het is constant constant.
Het krachtige vooruitdenken.
Het ongevraagd regelen van honderd kleine dingen.
Misschien is dat wel de echte mentale belasting waar zoveel vrouwen dagelijks mee leven.
Niet omdat één van die genomen op zich zo zwaar is.
Maar omdat ze nooit helemaal verdwijnen.
Je verrassend misschien om vijf uur.
Maar de manager in je hoofd klokt nooit uit.
Waarom een overprikkeld hoofd niet vanzelf tot roest ontstaat
Wanneer de mentale to-do-lijst blijft draaien, proberen we het vaak op dezelfde manier om op te lossen.
Nog betere plannen.
Nog efficiënt organiseren.
Nog lastig om te doen.
Nog even volhouden.
Maar een overprikkeld hoofd kun je niet tot roest denken.
En ergens gebeurt er iets.
We organiseren ons leven tot in de puntjes, maar vergeten het nog te wonen.
Ons hoofd blijft vergelijken, controleren en vooruitdenken.
Ons lichaam probeert ons al veel langer iets anders te vertellen.
Niet luid.
Wel eerlijk.
Vermoeidheid.
Onroest.
Overspanning.
Een gevoel dat je nooit echt klaar bent.
Roest is geen beloning
We houden onszelf vaak voor dat er later roest komt.
Na dit project.
Na de vakantie.
Wanneer de kinderen groter zijn.
Wanneer het eindelijk wat rustiger wordt.
Maar de wereld stopt niet vanzelf met draaien.
Er komt zelden een dag waarop de to-do lijst echt leeg is.
Roest heeft geen beloning die je moet verdienen.
Roest is een basisbehoefte.
En misschien begint herstel niet met nog beter leren organiseren.
Maar met durven investeren.
om mee te nemen
Misschien ben je niet alleen moe van wat je allemaal doet.
Misschien ben je vooral moe van alles wat je herhaaldelijk te drinken, te dragen en te regelen.
En misschien hoef je dat niet allemaal alleen te blijven doen.
Misschien wil je hier nog niet verder lezen
Reactie plaatsen
Reacties